U ok. 95% chorych na nadciśnienie tętnicze ma ono charakter pierwotny, jednak u 5% chorych jest spowodowane przez określony proces chorobowy. Do najczęstszych wtórnych przyczyn nadciśnienia tętniczego należą: obturacyjny bezdech senny, choroby miąższu nerek, zwężenie tętnic nerkowych oraz pierwotny hiperaldosteronizm. Rozpoznanie wtórnej postaci nadciśnienia ma istotne znaczenie kliniczne. Niekiedy pozwala na skuteczne usunięcie przyczyny nadciśnienia i całkowitą jego normalizację. Chroni także przed innymi skutkami rozwijającej się choroby. Wtórne postacie nadciśnienia można podejrzewać na podstawie charakterystycznych cech klinicznych podawanych w wywiadzie i zaobserwowanych w badaniu fizykalnym. Do ważnych należą młody lub późny wiek rozwoju nadciśnienia, nagłe pogorszenie kontroli ciśnienia lub oporność na leczenie farmakologiczne. Podejrzenie postaci wtórnej należy potwierdzić, wykonując ogólnie dostępne badania dodatkowe. Celem uzupełnienia diagnostyki i właściwego leczenia chorzy z postaciami wtórnymi nadciśnienia powinni być kierowani do ośrodków referencyjnych.