Komunikacja z pacjentem stanowi jeden z niespecyficznych czynników leczących. Szczególne miejsce zajmuje w procesie terapii osób cierpiących na choroby przewlekłe. Świadome wykorzystanie umiejętności komunikacji – zarówno werbalnej, jak i niewerbalnej – znacząco ułatwia lekarzowi procesy diagnozy i leczenia. Pełny, spójny przekaz informacji medycznych daje pacjentowi możliwość sprawniejszego odnalezienia się w roli chorego, a także zrozumienia procesu choroby i wynikających z niej ograniczeń. Jeżeli lekarz zdaje sobie sprawę z własnych zasobów oraz braków w procesie komunikacji znacząco ułatwia to opiekę nad chorym przewlekle, stawiając go w roli partnera, a nie przedmiotu leczenia.