Leczenie wstępne ostrej niewydolności serca ma na celu zniesienie bólu, opanowanie niepokoju, zmniejszenie duszności. Szczególnie istotne jest również utrzymanie właściwego poziomu saturacji, osiągane za pomocą zwiększenia stężenia tlenu w mieszaninie oddechowej, oraz wspomaganie wentylacji. W toku dalszego postępowania należy dążyć do osiągnięcia stabilnego stanu hemodynamicznego. Podawanie leków diuretycznych, inotropowych oraz rozszerzających naczynia uzależnione jest m.in. od stopnia nawodnienia pacjenta, wysokości ciśnienia tętniczego oraz oceny perfuzji obwodowej i narządowej.