Streszczenie
1/2012
vol. 15
Leczenie przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe – od codzienności do sytuacji szczególnych
Data publikacji online: 2012/06/25
Leczenie przeciwzakrzepowe
Leczenie przeciwzakrzepowe stosowane jest w kardiologii coraz częściej. Wydawać się może, że wskazania i przeciwwskazania są dokładnie określone, dawkowanie wynika z charakterystyki produktu leczniczego, wystarcza przestrzegać wytycznych. Takie przekonanie jest jednak dalekie od prawdy: mamy do dyspozycji coraz więcej, coraz silniej działających leków. Poszerzamy wskazania, łączymy ze sobą leki z różnych grup. Obliczono, że liczba możliwych kombinacji, przy stosowaniu zarejestrowanych leków, wynosi ponad 300.
Leczenie przeciwzakrzepowe doustnymi
antykoagulantami, antagonistami witaminy K
codzienność
Doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy antagonistów witaminy K (vitamin K antagonists – VKA) są stosowane od ponad 70 lat. Główne wskazania do ich stosowania to:
• migotanie przedsionków u chorych, którzy mają wskazania do profilaktyki udaru mózgu zgodnie ze skalą CHA2DS2-VASc(tab. 1., ryc. 1.),
• wada zastawkowa z towarzyszącym migotaniem przedsionków,
• wszczepienie zastawki mechanicznej serca,
• wszczepienie zastawki biologicznej – przez pierwsze
3 miesiące po operacji,
• żylna choroba zakrzepowo-zatorowa,
• zatorowość płucna [1–4].
Zasady leczenia są powszechnie znane: lekarz ocenia wskazania, ryzyko powikłań krwotocznych, decyduje, jaki ma być docelowy INR, edukuje pacjenta, na czym polega leczenie VKA, i zaleca kontrolę INR (początkowo często, co kilka, kilkanaście dni, a wreszcie raz w miesiącu). Docelowy INR wynosi najczęściej 2,0–3,0, jedynie u chorych po wszczepieniu zastawki mechanicznej jego wartość jest uzależniona od rodzaju wszczepionej zastawki i od pozycji, w której zastawka jest wszczepiona (tab. 2.). Coraz częściej zaleca się konkretną docelową wartość, uznając, że wahania poziomu INR zwiększają ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych.
Edukacja pacjentów ma ogromne znaczenie. Właściwie prowadzona może wyeliminować często popełniane błędy wpływające na bezpieczeństwo leczenia: ważne są informacje dotyczące interakcji z pokarmami, z innymi lekami, czasu działania, objawów krwawienia, które nie zawsze są jasne dla pacjentów. Duża część chorych, po odpowiednim przeszkoleniu może sama wyznaczać dawki leków. Jeden z poradników jest umieszczony na stronie internetowej...
Pełna treść artykułu...
Zintergrowane z