Wstęp: Zachorowanie dziecka na nowotwór wpływa na funkcjonowanie emocjonalne całej rodziny. Najczęściej rozpoznawaną emocją w rodzinach chorych dzieci jest lęk. Celem pracy była analiza wpływu rozpoznania i leczenia choroby nowotworowej u dziecka na natężenie lęku wśród członków rodziny oraz próba opracowania planu podstawowego postępowania psychologicznego względem rodziny chorego dziecka.

Materiał i metody: W badaniu, w którym wzięło udział 155 rodzin pacjentów, wykorzystano ankiety dotyczące danych socjoekonomicznych, sytuacji zachorowania i leczenia dziecka oraz funkcjonowania psychospołecznego rodziny. Do oceny lęku zastosowano Inwentarz Stanu i Cechy Lęku w wersji dla dorosłych i dzieci. Kwestionariusze wypełniło 341 osób (81 chorych dzieci, 137 matek, 77 ojców, 46 sióstr i braci).

Wyniki: Największe natężenie lęku stwierdzono u rodziców. Wyniki chorych dzieci i ich rodzeństwa pozostawały w normie dla grup wiekowych. Korelacje wyników poszczególnych osób pozwoliły wyodrębnić dwa podsystemy rodzinne o podobnym natężeniu lęku: małżeński i rodzice – chore dziecko. U zdrowego rodzeństwa stwierdzano odmienną reakcję emocjonalną. Etap leczenia wpływał na natężenie lęku tylko u matek. Najsilniej lękotwórczymi okresami były początek i zakończenie intensywnej terapii. Lęk u rodziców zależał od czynników związanych z chorobą dziecka, a u chorych i zdrowych dzieci – od funkcjonowania rodziny.

Wnioski: Autorzy podkreślają konieczność objęcia opieką psychologiczną całej rodziny chorego dziecka.