Nadciśnienie tętnicze, najczęstszy czynnik ryzyka udaru mózgu, jest czynnikiem modyfikowalnym. Dane z badań klinicznych wskazują, że korzyść zależy głównie od samego obniżania ciśnienia tętniczego. Zgodnie z wytycznymi w tym celu można stosować wszystkie dostępne leki hipotensyjne i ich racjonalne połączenia. Nie ma wytycznych co do optymalnych wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego ani obniżania ciśnienia skurczowego poniżej 140 mm Hg i rozkurczowego poniżej 90 mm Hg. Trwa dyskusja na temat włączania leczenia hipotensyjnego w pierwszych dobach po udarze. Pomimo dobrze udokumentowanego znaczenia redukcji ciśnienia tętniczego, trudne jest jednak określenie optymalnego momentu rozpoczęcia obniżania ciśnienia po świeżym epizodzie udaru mózgu, a także wybór najkorzystniejszej terapii hipotensyjnej, z uwagi na brak badań porównujących rożne klasy leków hipotensyjnych w prewencji wtórnej udaru.