Nadciśnienie tętnicze (NT) występuje u ok. 5–10 proc. ciężarnych kobiet i stanowi jedną z ważniejszych przyczyn powikłań okołoporodowych. NT u ciężarnej rozpoznaje się, gdy wartości jej ciśnienia są ≥140/90 mmHg. Klasyfikacja NT w ciąży obejmuje: 1) NT przewlekłe stwierdzone przed 20. tyg. ciąży; 2) NT indukowane ciążą: stwierdzone po 20. tyg. ciąży; jeśli towarzyszy mu białkomocz ≥300 mg/dobę – rozpoznajemy stan przedrzucawkowy, w wypadku obecności cech hemolizy wewnątrznaczyniowej, uszkodzenia wątroby i małopłytkowości – zespół HELLP; taki stan o ciężkim przebiegu, szczególnie z nałożoną nań rzucawką, stanowi zagrożenie życia matki i płodu; 3) NT indukowane ciążą nałożone na NT przewlekłe, gdy przebieg NT pogarsza się po 20. tyg. ciąży; 4) NT późne (przemijające) pojawiające się w okresie okołoporodowym. Leczenie NT w okresie ciąży wymaga szczególnej współpracy pacjentki z lekarzem i właściwej obserwacji, postępowanie niefarmakologiczne zwykle wystarcza, dopóki wartości ciśnienia nie przekraczają 150/100 mmHg. W pozostałych przypadkach należy rozważyć leczenie farmakologiczne lekami bezpiecznymi dla płodu. Po porodzie konieczna jest weryfikacja rozpoznania i postępowania.