Dopiero od kilkunastu lat nadciśnienie tętnicze u osób w starszym wieku jest postrzegane jako ważny problem kliniczny. Wcześniej obawiano się obniżania podwyższonego ciśnienia krwi u osób powyżej 60. roku życia sądząc, że takie postępowanie może zwiększyć ryzyko niedokrwienia mózgu lub niedokrwienia serca. Ważnym momentem, który przyczynił się do zmiany poglądów, było opublikowanie w 1972 r. wyników badania US Veterans Administration Cooperative Study Group on Antihypertensive Agents. Badanie to wykazało po raz pierwszy w klinicznej próbie kontrolowanej, że leczenie nadciśnienia u pacjentów w starszym wieku jest uzasadnione i przynosi znaczące korzyści. Wśród pacjentów pomiędzy 60. a 75. rokiem życia, stanowiących tylko 20 proc. obserwowanej populacji, wystąpiło aż 50 proc. powikłań zakończonych zgonem. Częstość powikłań narządowych zakończonych zgonem w grupie placebo wynosiła 63 proc., zaś w grupie aktywnie leczonej zmniejszyła się do 30 proc. W omawianym badaniu stosowano jako leki hipotensyjne: hydrochlorotiazyd, rezerpinę oraz hydralazynę. Badanie to zainspirowało naukowców do dalszych obserwacji wyników leczenia hipotensyjnego u osób w starszym wieku. Kolejne próby kliniczne ugruntowały pogląd, że leczenie hipotensyjne osób w starszym wieku jest korzystne i w pełni uzasadnione [1, 2].






Kto jest osobą w starszym wieku?
Definicja osoby w starszym wieku, tak jak wszelkie pojęcia angażujące liczby do właściwego określenia omawianego tematu, sprawia kłopot. Można refleksyjnie stwierdzić, że jest zbyt wiele liczb do wyboru. Autorka jest zwolenniczką definicji zaproponowanej przez G. Bertinieriego i wsp. z Kliniki Nadciśnieniowej w Mediolanie podczas prezentacji pracy o stulatkach na X Kongresie European Society of Hypertension w Göteborgu w 2000 r. Wspomniani autorzy proponują następujący podział:
a) młodzi seniorzy – od 65 do 74 lat,
b) starsi seniorzy – od 75 do 84 lat;
c) najstarsi seniorzy – powyżej 85. roku życia [3].
Mechanizm nadciśnienia tętniczego
u osób w starszym wieku
Starzenie się jest związane ze zmniejszaniem się podatności tętnic, będącej wyrazem anatomicznych
i czynnościowych zmian błony wewnętrznej oraz środkowej dużych tętnic. Włókna kolagenowe stają się coraz bardziej sztywne, powodując sztywnienie oraz włóknienie różnych tkanek, w...


Pełna treść artykułu...