Śmiertelne zatrucia tlenkiem węgla są dość często spotykane w praktyce medyczno-sądowej. Choć zazwyczaj mamy wówczas do czynienia ze zdarzeniami o charakterze nieszczęśliwego wypadku, to przypadki zatruć samobójczych też nie należą do rzadkości – tak w Polsce, jak również w innych krajach europejskich. Źródłem trującego gazu, mającego posłużyć samobójcy do odebrania sobie życia, bywają zazwyczaj spaliny silników samochodowych i domowych piecyków gazowych w instalacjach odgrzewających wodę uwalniane w zamkniętych pomieszczeniach. W niniejszej pracy pragniemy przedstawić nietypowy przypadek, jedyny

w historii krakowskiego Zakładu, w którym do uzyskania wysokiego stężenia tlenku węgla wykorzystano palące się brykiety węglowe w typowym, przenośnym grillu ogrodowym. Liczący 65 lat mężczyzna rozpalił go w zamkniętym od wewnątrz pokoju, gdzie wcześniej uszczelnił wszystkie szpary i otwory wentylacyjne, a przy  wejściu zostawił kartkę ostrzegającą współmieszkańców o obecności gazu. Ustalenia śledcze wskazały, że podłożem targnięcia się na własne życie były przede wszystkim kłopoty zdrowotne. Z analizy piśmiennictwa wynika, że taki sposób samobójstwa (mimo dużej dostępności materiałów) należy do wyjątkowej rzadkości

w kulturze europejskiej czy amerykańskiej, gdzie literatura przynosi opisy tylko pojedynczych przypadków. Natomiast zwrócono uwagę, iż wykorzystywanie grillów do samobójczych zatruć stało się w ostatnich kilkunastu latach niezwykle powszechne w krajach Dalekiego Wschodu. Wskazano pewne historyczno-kulturowe uwarunkowania mogące mieć wpływ na tak wyraźną geograficzną polaryzację występowania omawianej metody w niektórych państwach azjatyckich oraz przytoczono dyskutowaną w piśmiennictwie naukowym znaczącą rolę mediów w popularyzacji takiego sposobu samobójstwa.