Wzrastająca w ostatnich 10-leciach rola kooperacji personelu medycznego różnych specjalności z odległych często placówek w procesie leczenia oraz rosnące wykorzystanie danych medycznych przez instytucje pozamedyczne powodują zarówno wzrost znaczenia medycznej dokumentacji zewnętrznej jako środka komunikacji, jak i zwiększanie się konsekwencji nieprawidłowości zdarzających się w jej sporządzaniu. W dążeniu do zapewnienia efektywności komunikacji standardy sporządzania dokumentów medycznych zapisano w wielu aktach prawnych. Każdy lekarz występuje zarówno w roli sporządzającego, jak i adresata elementów dokumentacji medycznej zewnętrznej i jest narażony na popełnienie wielu związanych z jej nieprawidłowościami błędów.