Nietrzymanie moczu, definiowane jako mimowolne oddawanie moczu, nie jest jednostką chorobową, ale objawem, który mogą wywołać rozmaite przyczyny. Pojawia się wówczas, gdy dochodzi do zaburzeń funkcjonowania cewki moczowej i/lub pęcherza moczowego, toteż precyzyjny wywiad oraz badanie przedmiotowe powinny zmierzać do ustalenia prawdopodobnych przyczyn, mechanizmu oraz stopnia ciężkości zaburzenia.





Nietrzymanie moczu niewielkiego stopnia może być skutecznie leczone w gabinecie lekarza rodzinnego w wyniku skojarzenia terapii behawioralnej, w szczególności ćwiczeń wzmacniających mięśnie dna miednicy z lekami antycholinergicznymi. Pacjentów, u których stwierdza się nietrzymanie moczu o cięższym przebiegu lub nieustalonej etiologii należy kierować na badania urodynamiczne i specjalistyczne leczenie urologiczne.
Nietrzymanie moczu jest niemałym problemem społecznym. Na ogół ma charakter przewlekły. Znacznie ogranicza aktywność życiową pacjenta oraz upośledza jego kontakty towarzyskie i działalność zawodową. Intymny charakter zaburzenia sprawia, że trudno oszacować rzeczywistą liczbę dotkniętych nim osób. Ocenia się, że na nietrzymanie moczu cierpi około 10 proc. kobiet, a u dalszych 40 proc. pojawia się ono sporadycznie. Nietrzymanie moczu występuje także często u zaawansowanych wiekiem pensjonariuszy domów pomocy społecznej oraz u dzieci. Powstaniu tego zaburzenia sprzyjają:

- zmiany patologiczne w układzie moczowym,

- zabiegi urologiczne na cewce moczowej, prostacie lub pęcherzu moczowym,

- wielorództwo,

- zaawansowany wiek,

- otyłość,

- cukrzyca,

- choroby układu oddechowego przebiegające z uporczywym kaszlem,

- choroby mózgu i urazy rdzenia kręgowego,

- zaburzenia psychiczno-emocjonalne,

- w przypadku 95 proc. dzieci, u których występuje moczenie nocne – niedojrzałość czynnościowa układu nerwowego.



Patofizjologia nietrzymania moczu


Oddawanie moczu jest czynnością odruchową, która wymaga koordynacji skurczu wypieracza moczu z relaksacją zwieraczy. Odruch jest kontrolowany świadomie przez ośrodki kory mózgowej połączone bezpośrednio z ośrodkiem mikcji na poziomie pnia mózgu (pętla I, wyższa), który poprzez drogi rdzeniowe kontroluje z kolei neurony rdzenia kręgowego w odcinku krzyżowym (S2, S3, S4 – pętla II, niższa)....


Pełna treść artykułu...