Niewydolność serca (NS) stała się w XXI w. istotnym problemem opieki zdrowotnej na skutek wciąż rosnącej zachorowalności i rozpowszechnienia choroby. Mimo dowodów korzystnego wpływu farmakoterapii na zmniejszanie zachorowalności i śmiertelności, nie poprawia ona w sposób radykalny rokowania chorych z przewlekłą NS. Wiele można zyskać dzięki postępowaniu niefarmakologicznemu i odpowiedniej opiece nad pacjentami w zakresie poprawy wydolności czynnościowej, śmiertelności i jakości życia.