Szybki rozwój technologii teleinformatycznych sprawił, że telemedycyna znajduje zastosowanie nie tylko w wysoko wyspecjalizowanych jednostkach służby zdrowia, ale staje się narzędziem dostępnym dla samego pacjenta. Dobrze wyszkolony, świadomy swojej choroby i płynących z niej konsekwencji pacjent zostaje aktywnie włączony w proces monitorowania i leczenia i odpowiedzialny za zbieranie, przechowywanie i przesyłanie danych do lekarza/ośrodka medycznego. W pracy przedstawiono różne architektury systemów telemedycznych stosowanych w opiece nad pacjentami chorymi na cukrzycę oraz wykorzystane w nich techniki teleinformatyczne. Systematyczny przegląd piśmiennictwa naukowego dotyczącego systemów telemedycznego wsparcia dla chorych na cukrzycę pokazuje, że w zdecydowanej większości przypadków są one efektywne i oddziałują korzystnie nie tylko w aspekcie klinicznym, ale także na płaszczyźnie strukturalnej, behawioralnej, informatycznej i ekonomicznej.