Polskie prawo nie dysponuje obecnie szczegółowymi rozwiązaniami w zakresie dopuszczalności i przesłanek zastosowania metod prokreacji wspomaganej medycznie. Lekarz, stosujący metody wspomaganego rozrodu, powinien kierować się ogólnymi przesłankami lekarskimi i prawnymi, a przede wszystkim przestrzegać Kodeksu etyki lekarskiej i ustawy o zawodzie lekarza i stosować ogólne zasady postępowania przy podejmowaniu czynności medycznych. Wobec braku określonych ustawowo przesłanek, pozwalających na zastosowanie metod prokreacji wspomaganej, wydaje się na podstawie całokształtu przepisów, że techniki te mogą znaleźć zastosowanie w przypadku niepłodności. Lekarz ma ponadto obowiązek sprawdzenia przesłanek podmiotowych, do których zaliczyć należy pozostawanie w związku małżeńskim, pełnoletniość i pozostawanie przy życiu ubiegających się podmiotów.
Do podstawowych obowiązków lekarza zaliczyć należy obowiązek informacyjny oraz konieczność uzyskania zgody na aplikację metod zmierzających do zapłodnienia. Zgoda winna być wyrażona przez oboje małżonków w formie pisemnej, przed rozpoczęciem aplikacji metod wspomaganego rozrodu.