Gruźlica jest chorobą znaną od wieków. Postęp w rozumieniu tej powszechnie występującej choroby rozpoczął się w 1882 r., kiedy to Robert Koch odkrył prątki gruźlicy. Mimo postępu w diagnostyce mikrobiologicznej, klinicznej i radiologicznej wciąż stanowi istotny problem kliniczny. Może zajmować takie narządy jak nerki, CUN, wątrobę, śledzionę i kości, jednak w 80–90 proc. są to płuca. Gruźlicę płuc dzielimy na pierwotną i popierwotną. Pierwotna ulega zwykle samoograniczeniu, a jej przebieg jest najczęściej bezobjawowy. Gruźlica popierwotna pojawia się często po ok. 2 latach od kontaktu lub wiele lat po kontakcie. Sprzyjają jej wszelkie stany spadku odporności, w szczególności takie jak niedożywienie, niewydolność nerek, cukrzyca, starszy wiek, zakażenie wirusem HIV, leczenie immunosupresyjne, cytoredukcyjne i kortykosteroidoterapia oraz choroby nowotworowe.