Jednym z zadań specjalisty medycyny sądowej jest próba określenia czasu pomiędzy momentem zadania śmiertelnych obrażeń a zgonem oraz ocena, czy przed śmiercią ofiara mogła być aktywna fizycznie i w jakim zakresie. Aby odpowiedzieć na te pytania, prowadzone są intensywne poszukiwania wykorzystujące badania dodatkowe (histologiczne, immunohistochemiczne i inne). Niestety aktualnie stosowane metody mają liczne ograniczenia i wymagają ulepszeń, a ponadto nie są powszechnie używane w praktyce medyczno-sądowej w Polsce.

Największą trudność w ocenie czasu przeżycia i czasu aktywności sprawiają przypadki, kiedy okres ten był stosunkowo krótki (sekundy–minuty–godziny). W praktyce analiza stwierdzonych obrażeń niejednokrotnie pozostaje więc jedynym narzędziem do oceny czasu, jaki upłynął pomiędzy doznaniem śmiertelnych obrażeń a zgonem, oraz możliwości aktywności fizycznej w tym okresie.

Celem niniejszej pracy jest przegląd literatury dotyczącej przedmiotowego zagadnienia w kontekście metod biologicznych, z uwzględnieniem próby wyszukania zależności między charakterem obrażeń a czasem przeżycia oraz między charakterem obrażeń a zdolnością do aktywności fizycznej.

Analiza dostępnych przypadków wykazała niestety, że z uwagi na liczne ograniczenia takie podejście, poza wyjątkowymi sytuacjami, pozwala określić co najwyżej przybliżony przedział czasu, w którym ofiara mogła przeżyć i być aktywna.