Wstęp: Przystosowanie do choroby nowotworowej można traktować jako szczególną strategię radzenia sobie ze stresem. Czynnikiem, który może odgrywać rolę bufora wobec sytuacji trudnych, jest wsparcie społeczne. Celem badania była ocena zależności między subiektywnym spostrzeganiem różnych wymiarów wsparcia społecznego i stosowaniem konstruktywnych bądź destrukcyjnych strategii adaptacyjnych w sytuacji choroby nowotworowej u pacjentów w trakcie terapii paliatywnej lub radykalnej.

Materiał i metody: Zbadano 89 chorych na nowotwory złośliwe w trakcie leczenia paliatywnego (n = 60) lub radykalnego (n = 29). Wykorzystano dwa narzędzia samoopisowe: Skalę Przystosowania Psychicznego do Choroby Nowotworowej Mini-MAC oraz Berlińskie Skale Wsparcia Społecznego (BSSS).

Wyniki i wnioski: Badane grupy pacjentów różnią się pod względem relacji między poszczególnymi wymiarami wsparcia społecznego oraz ich wpływem na korzystanie ze strategii konstruktywnych lub destrukcyjnych w przystosowaniu do choroby nowotworowej. Dla przystosowania do choroby nowotworowej nie jest szczególnie istotne, jak osoba chora ocenia aktualnie otrzymywane wsparcie, ale jak spostrzega jego dostępność w sytuacji, kiedy będzie potrzebne. W obu badanych grupach siła wpływu spostrzeganych możliwości otrzymania wsparcia na przystosowanie do choroby jest różna. Silniejszy pozytywny wpływ widoczny jest w grupie chorych leczonych paliatywnie, u których wiąże się z korzystaniem z konstruktywnych strategii. U chorych w trakcie terapii radykalnej ogranicza się on do mniejszej tendencji do używania strategii destrukcyjnych.