Celem pracy jest ustalenie częstości występowania zaburzeń cyklu menstruacyjnego wśród kobiet czynnie uprawiających sport oraz opisanie charakteru tych zaburzeń. Badaniem o charakterze ankietowym objęto grupę 146 kobiet w wieku 15–30 lat, niestosujących doustnej terapii hormonalnej. Grupę badaną stanowiły kobiety czynnie upra-wiające sport (powyżej 5 godz. tygodniowo), natomiast grupę kontrolną – kobiety uprawiające sport okazjonalnie bądź wcale (poniżej 5 godz. tygodniowo). Z przeprowadzonych badań wynika, że wśród kobiet czynnie uprawiających sport znacznie częściej niż u kobiet uprawiających sport okazjonalnie bądź wcale dochodzi do zaburzeń hormonalnych, czego następstwem jest występowanie nieprawidłowości cyklu menstruacyjnego. Częściej dotyka je także problem utrzymania właściwej masy ciała, co wiąże się z nieprawidłowym wskaźnikiem BMI. Zaburzenia hormonalne oraz niski wskaźnik BMI powodują zwiększone ryzyko występowania zaburzeń miesiączkowania, a także zmniejsze- nie gęstości mineralnej kości, co w konsekwencji prowadzi do zwiększenia ryzyka wystąpienia złamań zmęczeniowych kości. Najczęstszą formą zaburzeń są długie cykle menstruacyjne, a między miesiączkami mogą występować plamienia. Dość duża liczba sportsmenek zgłasza też występowanie zespołu napięcia przedmiesiączkowego, a także silne bóle podczas trwania miesiączki. Dlatego też kobiety decydujące się na podejmowanie intensywnego wysiłku fizycznego powinny być informowane o konsek- wencjach, jakie mogą je spotkać.