Odleżyny u osób ciężko chorych stanowią problem globalny. Autorzy wielu publikacji coraz częściej zwracają uwagę na wieloczynnikową patogenezę uszkodzeń skóry u kresu życia. W ciągu ostatniej dekady problem odleżyn terminalnych jest coraz częściej poruszany w literaturze światowej. Konsensus dotyczący zmian skórnych u kresu życia (skin changes at life’s end – SCALE) klasyfikuje i określa rany „nie do uniknięcia” oraz wskazuje kierunki działań wobec pacjenta i rodziny. Dokonano analizy piśmiennictwa oraz aktualnych wytycznych dotyczących profilaktyki i leczenia odleżyn PTLR 2020 i EPUAP/NPIAP 2019, SCALE 2009, 2019 przedstawiono ukierunkowane działania i omówiono terminologię dotyczącą odleżyn występujących u kresu życia. Występowanie odleżyn nie do uniknięcia (zwiastujących śmierć) powinno być rozpatrywane w przypadku przedłużającego się okresu terminalnego u każdego pacjenta z ryzykiem niedożywienia i przewlekłą chorobą. Rzetelna ocena stanu chorego i rozpoznanie rozpoczynającego się procesu umierania jest istotnym elementem profesjonalnej opieki medycznej. Opracowanie strategii zarządzania raną jest koniecznym działaniem ukierunkowanym na zmniejszenie przykrych doznań chorego, a tym samym daje możliwość stworzenia godnych warunków do umierania.