U osób w wieku podeszłym w związku z procesami starzenia dochodzi do zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki leków. Spowodowane jest to m.in. zwiększeniem zawartości tłuszczu, zmniejszeniem zawartości wody oraz zmniejszeniem stężenia albumin w starzejącym się organizmie. W procesie starzenia się dochodzi również do obniżenia klirensu nerkowego leków, ponieważ pogorszeniu ulega funkcja nerek. Zmiany farmakodynamiczne u osób w starszym wieku związane są zarówno ze zwiększeniem, jak i zmniejszeniem odpowiedzi na leczenie. W okresie starości wzrasta aktywność układu sympatycznego, doprowadzając do zmniejszenia wrażliwości receptorów beta-adrenergicznych i przez to do osłabienia odpowiedzi na leki działające poprzez te receptory. Wrażliwość receptorów alfa-adrenergicznych nie ulega znaczącym zmianom, a wrażliwość dopaminergiczna w ośrodkowym układzie nerwowym zostaje osłabiona. U osób w wieku podeszłym dochodzi do postępującej utraty zdolności adaptacyjnych, co w połączeniu z powszechnie występującą polipatologią łatwo doprowadza do zachwiania homeostazy i nieprzewidzianych reakcji związanych z jednoczesnym stosowaniem wielu leków. W związku z tymi wszystkimi problemami, terapia farmakologiczna osób starszych powinna być prowadzona w sposób wyważony, przy uwzględnieniu indywidualnej specyfiki każdego pacjenta.