Artykuł prof. Sławomira Murawca [1] zasługuje na uwagę z kilku powodów. Autor opisuje przypadek długotrwałej terapii osoby psychotycznej, co nie jest wcale częste w praktyce klinicznej. Wielu psychologów i terapeutów nie podejmuje się takiej terapii, zwłaszcza gdy nie są osadzeni w ośrodku klinicznym, zapewniającym dobrą współpracę z psychiatrą. W tekście jest mowa o długotrwałej psychoterapii finansowanej przez samą pacjentkę, gdyż według standardów NFZ w Polsce nie jest to możliwe. Psychoterapia i psychofarmakoterapia prowadzona jest przez psychiatrę – psychoterapeutę oraz psychiatrę – psychofarmakologa. Taki sposób pomocy nazywamy leczeniem rozdzielonym, w odróżnieniu od procesu łączonego przez jedną osobę: psychiatrę i psychoterapeutę w jednej osobie. Leczenie rozdzielone jest najczęściej spotykaną formą pomocy w Polsce i coraz częściej na świecie. Cenne dla pacjentki z pewnością było to, że obaj profesjonaliści byli psychiatrami dysponującymi podobną siatką pojęciową. Nie do przecenienia jest osobiste zaangażowanie autora, który mimo 10-letniej terapii nieustająco podejmuje wysiłek zrozumienia procesów w niej zachodzących i próbuje stworzyć odpowiednie dla nich osobiste ramy. Tekst jest napisany bardzo przystępnym, jasnym i przejrzystym językiem, wolnym od epatowania terminologią fachową, co pozwala na spojrzenie na przeżywane przez pacjentkę problemy jak „jedną z nas”. Prawdopodobnie ukrytą intencją jest normalizowanie przeżyć pacjentki i przedstawianie problemów psychotycznych, z jakimi się boryka, jako jednym z wielu obszarów problemowych.