Choroba Behçeta jest rzadko występującym w Polsce układowym zapaleniem naczyń charakteryzującym się nawracającymi zmianami skórno-śluzówkowymi, często zmianami w narządzie wzroku, a także objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego i narządów wewnętrznych. W pracy przedstawiono opis 3 chorych na chorobę Behçeta w Polsce. U pierwszego, 35-letniego chorego, po 6 latach obserwacji w kierunku układowej choroby tkanki łącznej, pojawiły się owrzodzenia na błonie śluzowej jamy ustnej. Miał on również zapalenie tęczówki, zapalenie żył powierzchownych obu ud, zmiany skórne w postaci rumienia guzowatego i zmian trądzikopodobnych. W drugim przypadku, u 37-letniej chorej ustalono następujące kryteria dla choroby Behçeta – nawracające bolesne owrzodzenia na błonach śluzowych jamy ustnej, okresowo występujące nadżerki w okolicy narządów płciowych, rumień guzowaty, zakrzepowe zapalenie żył. Stwierdzono u niej również tętniaka tętnicy szyjnej wewnętrznej lewej, którego operowano, i tętniaka tętnicy szyjnej wewnętrznej prawej. W trzecim przypadku, u 44-letniej chorej rozpoznano chorobę Behçeta na podstawie nawracających nadżerek na błonach śluzowych jamy ustnej, rumienia guzowatego, nawracającego zapalenia błony naczyniowej. Po 10 latach trwania choroby rozpoznano u pacjentki wtórny zespół Sjögrena i pierwotną marskość wątroby. U tych trzech pacjentów dzięki leczeniu skojarzonemu uzyskano poprawę kliniczną. Na podstawie własnych doświadczeń można stwierdzić, że u chorych na chorobę Behçeta leczenie skojarzone wydaje się skuteczniejsze w porównaniu z monoterapią.