ISSN: 1505-8409
Przewodnik Lekarza/Guide for GPs
Bieżący numer Archiwum O czasopiśmie Suplementy Prenumerata Kontakt Zasady publikacji prac
9/2002
vol. 5
 
Poleć ten artykuł:
Udostępnij:
więcej
 
 
streszczenie artykułu:

Ostra duszność krtaniowa

Barbara Malinowska

Przew Lek 2002, 5, 9, 82-86
Data publikacji online: 2003/08/25
Pełna treść artykułu
Pobierz cytowanie
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 


Duszność jest to subiektywne odczucie chorego, określane jako brak tchu, powietrza, trudności w oddychaniu. Obiektywnie stan ten manifestuje się przyspieszonym i pogłębionym oddychaniem, z nasilonym udziałem pomocniczych mięśni oddechowych. Zależnie od okoliczności wystąpienia rozróżnia się duszność wysiłkową i spoczynkową. Skrajną postacią duszności jest asfiksja – ostra niewydolność oddechowa. Niedrożność dróg oddechowych powyżej rozdwojenia tchawicy, której towarzyszy świst krtaniowy (stridor) wymaga natychmiastowego rozpoznania różnicowego z przyczynami pozakrtaniowymi duszności (tab. 1.).






Obecność zwężenia powyżej szpary głośni (górne piętro krtani) przejawia się świstem krtaniowym podczas wdechu, a głos zwykle jest prawidłowy. Świst krtaniowy o charakterze wdechowym lub wdechowo-wydechowym z jednoCzesnym zaburzeniem głosu, tworzy się przy zwężeniu na poziomie głośni (środkowe piętro krtani). Zwężenia podgłośniowe (dolne piętro krtani) i w obrębie tchawicy dają świst krtaniowy wdechowo-wydechowy, przerywany suchym, tzw. szczekającym kaszlem, przy zachowanym czystym głosie. Niedrożność dróg oddechowych poniżej rozwidlenia tchawicy, gdy jest jednostronna nie powoduje ostrej niewydolności oddechowej (ryc. 1.).



Etiologia


Duszność krtaniowa u dzieci i dorosłych powinna być rozpatrywana oddzielnie, ze względu na:
a) odmienną budowę anatomiczną:
– małe rozmiary krtani,
– obecność wiotkiej tkanki łącznej w okolicy podgłośniowej,
– wysokie położenie krtani względem kręgosłupa,
b) inne czynniki etiologiczne.
U dzieci przeważa etiologia zapalna, wady wrodzone i ciała obce (tab. 2.), a u dorosłych przeważa etiologia nowotworowa, jatrogenna i urazowa (tab. 3.).


Zaburzenia rozwojowe:

– wrodzona wiotkość chrząstek krtani
– stanowi 60 proc. zaburzeń rozwojowych i jest najczęstszą przyczyną zaporowej niewydolności oddechowej noworodków i niemowląt. Podczas wdechu wiotki szkielet chrzęstny krtani ulega zapadaniu się, co przejawia się świstem krtaniowym. Rokowanie jest pomyślne, ponieważ objawy ustępują zwykle samoistnie ok. 12.–16. mies. życia. W rzadkich przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne,...


Pełna treść artykułu...
© 2018 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe