Wstęp

Sytuacja rozpoznania choroby nowotworowej u dziecka jest jedną z najtrudniejszych w życiu rodziców, nie dziwi więc fakt, że wywołuje ona stres o bardzo dużym nasileniu. O radzeniu sobie z nim można mówić w kategorii procesu, stylu i strategii. Styl radzenia sobie jest trwałą, osobowościową dyspozycją jednostki do określonego sposobu zmagania się z sytuacjami trudnymi. Jednym z najważniejszych zasobów istotnych w procesie radzenia sobie jest poczucie koherencji, czyli globalna orientacja życiowa, na którą składają się wysokie poczucie zrozumiałości, zaradności i sensowności.

Cel pracy

Celem badań było określenie związku pomiędzy poczuciem koherencji a stylami radzenia sobie ze stresem rodziców dzieci chorych onkologicznie.

Materiał i metody

W badaniach wykorzystano Kwestionariusz orientacji życiowej (SOC-29) Antonovsky’ego oraz kwestionariusz CISS Endlera i Parkera. Badaniami objęto grupę 25 rodziców przebywających w klinice z chorymi dziećmi.

Wyniki i wnioski

Wykazano, że rodzice dzieci z chorobą nowotworową charakteryzowali się średnim poziomem poczucia koherencji oraz dominował u nich najbardziej efektywny styl radzenia sobie – skoncentrowany na zadaniu. Stwierdzono również, że poczucie koherencji koreluje ze stylami radzenia sobie ze stresem. Im wyższe poczucie koherencji, tym bardziej charakterystyczny dla rodziców jest styl skoncentrowany na zadaniu, a rzadziej występuje u nich styl skoncentrowany na emocjach, unikaniu i unikowy związany z wykonywaniem czynności zastępczych.