Nadreaktywność oskrzeli jako cecha lub stan czynnościowy drzewa oskrzelowego jest dobrze zdefiniowana. Określona jest jako zwiększona skłonność do reagowania skurczem drzewa oskrzelowego w warunkach narażenia na różnorodne bodźce immunologiczne i nieimmunologiczne [1]. Ponieważ występuje w wielu jednostkach chorobowych, stwierdzenie tej cechy nie ma znaczenia w ich rozpoznawaniu czy różnicowaniu chorób układu oddechowego. W pewnym odsetku (5–10–14%) można ją również obserwować u osób zdrowych jako cechę wrodzoną [2, 3]. W klinice chorzy z przewlekającymi się objawami nawrotowych świstów w drzewie oskrzelowym, objawami kaszlu są często leczeni na poinfekcyjną nadreaktywność oskrzeli (PNO) lub podejmuje się próby rozpoznania u nich astmy oskrzelowej. Nie ma wytycznych postępowania terapeutycznego w przypadku PNO, choć stwarza ona często problem kliniczny. Wydaje się, iż podjęcie leczenia zależy głównie od doświadczenia klinicznego lekarza i powinno uwzględnić jego krytycyzm i diagnostykę różnicową.