Pierwsze przypadki choroby nazwanej później zespołem nabytego upośledzenia odporności (acquired immunodeficiency syndrome – AIDS) rozpoznano w 1981 r. w Stanach Zjednoczonych. Szacuje się, że od tego czasu wirusem HIV zostało zakażonych 33,6 mln osób na świecie. Po kilkunastu latach od wykrycia HIV społeczne emocje związane z nową chorobą się zmniejszyły. AIDS w świetle medycyny i prawa jest chorobą, jak każda inna, którą medycyna próbuje pokonać, a ludzie cierpiący na zespół nabytego upośledzenia odporności znajdują się pod opieką powszechnie obowiązującego prawa. Jednakże specyfika zakażenia wirusem HIV oraz konsekwencje z tym związane powodują, że w wielu dziedzinach życia, a zwłaszcza w codziennej praktyce zawodowej lekarza powstają okoliczności, w których konieczne jest zastosowanie dodatkowych regulacji prawnych.
Celem tego opracowania było przybliżenie obowiązującego stanu prawnego odnośnie postępowania z pacjentem, u którego podejrzewa się zakażenie wirusem HIV, lub u którego stwierdzono zakażenie tym wirusem. Omówiono także aspekty prawne związane z przestrzeganiem tajemnicy lekarskiej i przedstawiono okoliczności, które zwalniają lekarza z obowiązku jej zachowania. Poruszono również zagadnienie ryzyka związanego z udzielaniem pomocy, w szczególności pacjentom z zakażeniem HIV i chorobą AIDS oraz granice odpowiedzialności z tytułu odstąpienia od tego obowiązku.