Minione dziesięciolecie określa się często dekadą mózgu. Jest to wynikiem szczególnego przyspieszenia badań naukowych, które wykorzystując zdobycze nowych technik diagnostyki neuroobrazowej, genetyki i psychofarmakologii, na nowe tory skierowały dotychczasową wiedzę z zakresu patogenezy zaburzeń psychicznych i możliwości ich leczenia. Znajduje to odzwierciedlenie w pracach nad nowymi klasyfikacjami zaburzeń psychicznych, gdzie pojawiają się nowe jednostki chorobowe, zmieniają się kryteria ich rozpoznawania i postępujące za nimi standardy terapii. Celem niniejszej pracy jest pokazanie możliwości zwiększenia precyzji psychiatrycznej diagnozy poprzez zastosowanie nowych możliwości „wymiarowego oszacowania” i włączenia w diagnozę elementów informacji neurobiologicznej, genetycznej i endofenotypowej. Badania przyczyn zarówno znanych od dawna, jak i nowych zaburzeń psychicznych obalają mity o skostniałych możliwościach diagnostyki psychiatrycznej, nienowoczesnym i mało skutecznym leczeniu.