Cel pracy: Ocena przydatności zmian przyżyciowych przyczepu bliższego mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego i wyrostka sutkowatego kości skroniowej w sądowo-lekarskiej ocenie śmierci z powieszenia.

Materiał i metody: Materiał badany pochodził ze zwłok 35 osób zmarłych w wyniku powieszenia. Grupę kontrolną stanowił materiał pobrany od 30 osób zmarłych z przyczyn nieurazowych. Badane struktury poddano ocenie makro- i mikroskopowej.

Za podstawową zmianę, która mogłaby stanowić marker przyżyciowości powieszenia, uznano obecność stwierdzanego makroskopowo rozległego, plamistego, obfitego podbiegnięcia krwawego w przyczepie bliższym mięśnia, analogicznego do stwierdzanego w przyczepie dalszym oraz obecność obfitych, rozlanych podbiegnięć krwawych śródkostnych w wyrostku sutkowatym.

Wyniki: W żadnym przypadku nie ujawniono podbiegnięć krwawych w przyczepie bliższym mięśnia, które byłyby analogiczne do spotykanych w przyczepie dalszym. Przebarwienia w obrębie wyrostków sutkowatych, makroskopowo sugerujące rozległe wylewy śródkostne powstałe w mechanizmie rozciągania, nie zostały potwierdzone badaniem mikroskopowym i występowały z podobną częstością jak w grupie kontrolnej. Ograniczenia badania związane były z metodą – pobieraniem materiału za pomocą dłut kostnych, techniką odwapniania i przygotowywania preparatów, co miało wpływ na wymierną ocenę m.in. stopnia przekrwienia.

Wnioski: Przedmiotowe badania nie dostarczyły przekonujących i jednoznacznych danych co do przydatności śródsekcyjnego badania wyrostków sutkowatych i przyczepów bliższych mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych pod kątem obecności cech przyżyciowości powieszenia. Opis metodyki badań oraz trudności z nią związanych m.in. w interpretacji wyników może być również przydatny w planowaniu podobnych badań przez innych autorów.