W Polsce dostęp do psychiatrycznej i psychoterapeutycznej opieki nad dziećmi i młodzieżą pozostaje zróżnicowany terytorialnie, organizacyjnie, społecznie i środowiskowo. Celem artykułu jest ukazanie, że realna możliwość personalizacji opieki zależy od szeregu współdziałających czynników, w tym miejsca zamieszkania pacjenta, dostępności lokalnych świadczeń, zasobów rodziny, roli szkoły, barier społecznych oraz ciągłości przechodzenia między poziomami systemu opieki. Praca ma charakter narracyjnego przeglądu literatury i dokumentów systemowych dotyczących organizacji świadczeń, dostępności opieki i uwarunkowań poszukiwania pomocy. Dostępność rozumiana jest szerzej niż formalna obecność świadczeń i obejmuje czas oczekiwania, odległość placówki, koszty pośrednie, ciągłość leczenia, gotowość rodziny do szukania pomocy i wykonalność planu terapeutycznego. Personalizacja opieki wymaga więc uwzględnienia klinicznych, organizacyjnych i środowiskowych warunków życia dziecka.