Przedmiotem analizy jest uprawnienie do leczenia niepłodności w dwóch jej postaciach, tzn. niemożności zajścia przez kobietę w ciążę oraz niemożności donoszenia ciąży i urodzenia dziecka, oraz związane z tym problemy natury prawnej i finansowej. Autorka stoi na stanowisku, że leczenie w przypadku niemożności donoszenia ciąży powinno być finansowane ze źródeł publicznych, natomiast sytuację niemożności uzyskania ciąży poza przypadkami zastosowania technik zapłodnienia in vitro traktować należy inaczej z powodu braku regulacji prawnej oraz dlatego, że dziecko nie może być przedmiotem świadczenia, którego domagać mogliby się niepłodni rodzice.