Cukrzyca wiąże się ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym, w szczególności u osób z towarzyszącą otyłością, dysplipidemią oraz nadciśnieniem tętniczym. Podstawą prewencji pierwotnej zawsze powinno być postępowanie niefarmakologiczne, obejmujące modyfikację stylu życia i zmianę diety oraz wyrównanie metaboliczne cukrzycy. W razie niepowodzenia tego leczenia w redukcji insulinooporności stosuje się metforminę bądź pochodne sulfonylomocznika najnowszej generacji. Lekami pierwszego rzutu w terapii nadciśnienia tętniczego są inhibitory konwertazy angiotensyny, w leczeniu dyslipidemii aterogennej – statyny, a w zwalczaniu procesów prozakrzepowych kwas acetylosalicylowy. Wszystkie wymienione grupy mają liczne działania plejotropowe, znamiennie redukujące ryzyko sercowo-naczyniowe i mogące być podstawą do ich podawania nawet bez towarzyszących zaburzeń charakterystycznych dla zespołu metabolicznego.