Śmierć chorego dziecka nie jest tragedią chwilową, ale składową czasu życia rodziny. Podczas ostatnich momentów życia dziecka i jego śmierci rodzice odczuwają różne emocje. Działania specjalistów w tym okresie mają wielkie znaczenie. Nieaktualna i zbyt emocjonalna interwencja osób opiekujących się rodziną może mieć nieodwracalne skutki. Rodzice umierających dzieci stykają się z wieloma tabu i zakazami, które wpływają negatywnie na „prawidłowe” przeżywanie ciężkich chwil. Bardzo często zakazy, tabu utrudniają pracę psychologa, a czasami czynią ją wręcz niemożliwą. Pracownicy w okresie trudnym dla rodziców powinni w odpowiednim czasie i w sposób prawidłowy umieć powiedzieć o zbliżającej się śmierci. Na ten temat nie należy jednak rozmawiać zbyt często i zbyt kategorycznie. Warto też pamiętać, że podstawą psychoterapii paliatywnej podczas pracy z rodziną jest zasada „centrowania” i podejścia indywidualnego. Ważnym momentem pod koniec życia dziecka jest kontakt z rodzicami i rodzeństwem. Wspólne spędzanie czasu pozwala uzbierać „bagaż”, który może się stać „resursem pamięci” dla rodziny już po stracie (przedmioty szczególne, listy, robótki, zdjęcia), co umożliwi przeżycie ważnych doświadczeń i złagodzi ból rozstania.