Przewlekła choroba nerek (PChN) staje się ostatnio obiektem zainteresowania specjalistów z takich dziedzin, jak medycyna rodzinna, interna, pediatria, hipertensjologia, diabetologia oraz kardiologia. Dzieje się tak z powodu ustalenia przez środowisko nefrologiczne prostych zasad jej rozpoznawania i klasyfikacji oraz szeroko zakrojonego programu epidemiologiczno-terapeutycznego. Jednocześnie prowadzone powszechnie w różnych regionach świata badania epidemiologiczne pozwalają na stwierdzenie, że PChN występuje bardzo często i dotyczy 6–15% populacji w różnych krajach. Zgodnie z szacunkowymi wyliczeniami oznacza to, iż na całym świecie choroba ta dotyczy ok. 600 mln osób, w Polsce odpowiednio ponad 4 mln obywateli. Jest to zatem istotny problem z punktu widzenia epidemiologicznego oraz zagrożenia rozwojem schyłkowej niewydolności nerek. Jednym z czynników wpływających na taki stan rzeczy jest ogólnie obserwowane znaczące wydłużenie życia oraz współistniejący rozwój takich schorzeń, jak cukrzyca typu 2 i nadciśnienie tętnicze. Wszystko to prowadzi do konieczności rozwijania leczenia nerkozastępczego, co wiąże się z coraz większymi wydatkami na ten cel z budżetu przeznaczonego na ochronę zdrowia. Obecnie w wielu krajach świata z dobrze rozwiniętą gospodarką, jak Stany Zjednoczone czy Japonia, środowisko nefrologiczne zwraca uwagę osób i instytucji zajmujących się polityką zdrowotną na niebezpieczeństwa wynikające z tego zjawiska. W Polsce koszty związane z obejmowaniem coraz to nowych rzesz pacjentów leczeniem nerkozastępczym powodują konieczność nowych nakładów na ten cel. Oszacowano, że w 2010 r. fundusz niezbędny na pokrycie refundacji kosztów dializoterapii i przeszczepiania nerek przekroczy 1,5 mld złotych. W tej sytuacji konieczne jest jak najszybsze podjęcie kroków zmierzających do powszechnego wprowadzenia w życie programu wczesnego wykrywania chorób nerek. Należy bowiem podkreślić, że wczesna identyfikacja PChN umożliwia zastosowanie u pacjenta szerokiej gamy niefarmakologicznych i farmakologicznych metod nefroprotekcji, natomiast odpowiednio wcześnie rozpoczęte leczenie nefroprotekcyjne pozwala u części pacjentów zahamować postęp PChN w kierunku niewydolności nerek, a u pozostałych chorych wydłużyć czas do momentu potrzeby leczenia nerkozastępczego od kilku do kilkunastu lat. Wiąże się to z oszczędnościami dla systemu ochrony zdrowia, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę, iż roczne koszty działań nefroprotekcyjnych, nawet z zastosowaniem najbardziej wysublimowanych i drogich metod, sięgają 1/3 wydatków niezbędnych na pokrycie leczenia nerkozastępczego. Konieczne jest zatem podejmowanie jak najszerzej zakrojonych działań – obejmujących zarówno lekarzy, jak i instytucje odpowiedzialne za ochronę zdrowia – mających na celu wprowadzenie w życie wspomnianego programu. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z hasłem tegorocznego Światowego Dnia Nerki, PChN występuje często i jest szkodliwa, ale poddaje się leczeniu.