Konwencjonalna, przezskórna biopsja wątroby stanowi złoty standard diagnostyki i określania stopnia zaawansowania wielu chorób wątroby. Analiza histopatologiczna uzyskanej tkanki wątrobowej dostarcza istotnych informacji dotyczących struktury wewnętrznej oraz rodzaju i stopnia uszkodzenia narządu, jak również jest niezwykle pomocna w monitorowaniu skuteczności stosowanego leczenia. W celu pozyskania tkanki wątrobowej w zależności od stanu chorego i problemu diagnostycznego wykorzystuje się kilka metod. Należą do nich przezskórna biopsja wątroby, aspiracyjna biopsja cienkoigłowa, biopsja wykonana z dostępu poprzez prawą żyłę szyjną wewnętrzną, pobranie materiału techniką laparoskopową oraz klinowa biopsja wątroby wykonana podczas laparotomii. W praktyce klinicznej najczęściej wykonywanym zabiegiem jest przezskórna biopsja wątroby. Metoda ta w rękach doświadczonego operatora cechuje się wysokim stopniem bezpieczeństwa, a wynikające z jej zastosowania korzyści w sposób znaczący przewyższają ryzyko wystąpienia potencjalnych powikłań. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie zagadnienia przezskórnej biopsji wątroby ze szczególnym uwzględnieniem wskazań, przeciwwskazań i ewentualnych powikłań, jakie niesie ze sobą wykonanie tej procedury diagnostycznej.