Bulimia nervosa, anorexia nervosa, słabiej scharakteryzowane zaburzenia odżywiania są częstsze w populacji chorych na cukrzycę niż u ludzi zdrowych (stosunek 7–14 proc. do 1,5–4 proc.). Zogniskowanie uwagi na diecie, nacisk na samokontrolę, przyrost masy ciała w pierwszym roku insulinoterapii, częstsze zaburzenia depresyjne, niskie poczucie własnej atrakcyjności, poczucie winy po błędach dietetycznych – to związane z cukrzycą czynniki sprzyjające zaburzeniom odżywiania. Częste hospitalizacje pacjentów z powodu niewyrównania metabolicznego cukrzycy są charakterystyczne dla psychogennych zaburzeń odżywiania. Zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego zachowań zdrowotnych oraz trudności w wyrównaniu glikemii podczas hospitalizacji pozwalają na ustalenie rozpoznania.