Celem pracy jest przybliżenie współczesnych koncepcji wyjaśniających zmaganie się ze stresem choroby nowotworowej. Analizując doświadczenia osób chorych na raka, stres należy ujmować w sposób systemowy, czyli jako złożoną relację elementów środowiskowych, sytuacyjnych i podmiotowych, dyspozycyjnych i procesualnych. Współcześnie najszerzej rozważa się transakcyjne ujęcie stresu (Lazarus i Folkman), poszerzając je o salutogenetyczny konstrukt stworzony przez Antonovsky’ego, jakim jest poczucie koherencji. Ważną ideę stanowi koncepcja zachowania zasobów Hobfolla, która wnosi istotny wkład w rozumienie sytuacji chorych na raka. Ponadto ciekawe jest ujęcie radzenia sobie prezentowane przez Schwarzera, który skupia się na czynnikach ukierunkowanych na przyszłość.