Wstęp: Choroba nowotworowa dziecka wywiera istotny wpływ na funkcjonowanie psychospołeczne rodziców. W kategoriach paradygmatu różnic indywidualnych każdy rodzic ma swój własny, niepowtarzalny styl radzenia sobie w trudnych sytuacjach, określony przez wybór strategii radzenia sobie. Styl i strategie radzenia sobie rodziców w sytuacji choroby nowotworowej dziecka oddziałują indywidualnie na jednostkę, która je stosuje, jak również na najbliższe otoczenie. Diada rodzicielska jest podsystemem rodzinnym i jest ona bezpośrednio obciążona czynnikami stresogennymi towarzyszącymi procesowi leczenia.

Materiał i metody: W badaniach uczestniczyła grupa 60 rodziców dzieci chorych na nowotwory (30 par, diad rodzicielskich). Zostały one przeprowadzone w latach 2010–2011 w Klinice Transplantacji Szpiku, Onkologii i Hematologii UM we

Wrocławiu. Badania wykonano po upływie jednego miesiąca od rozpoznania. Wykorzystano Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS), In­wentarz Stanu i Cechy Lęku (STAI) oraz ankietę autorską. Praca jest próbą porównania dwóch grup diad rodzicielskich – jednej preferującej styl skoncentrowany na zadaniu (SSZ) i drugiej preferującej styl skoncentrowany na unikaniu (SSU).

Wyniki: Rodziców preferujących styl zadaniowy charakteryzowała spójność, prawidłowa komunikacyjność oraz poszukiwanie i korzystanie ze wsparcia społecznego. Lęk jako stan i cecha znajdował się na poziomie przeciętnym. Rodziców preferujących styl skoncentrowany na unikaniu charakteryzowała sztywność granic systemu, brak komunikacji oraz angażowanie się w czynności zastępcze. Lęk jako stan i cecha znajdował się na niskim poziomie.

Wnioski: Diady rodzicielskie preferujące styl skoncentrowany na zadaniu są mniej obciążone stresem związanym z chorobą dziecka z uwagi na dobór strategii zaradczych w porównaniu z rodzicami preferującymi styl skoncentrowany na unikaniu.