Wśród dążeń współczesnego człowieka na czołowym miejscu znajduje się jak najdłuższe zachowanie życia i zdrowia. Jedną z metod osiągnięcia tego celu jest zmniejszenie śmiertelności związanej z urazami oraz nagłymi zachorowaniami. Osiągnąć to można przede wszystkim poprzez stworzenie sprawnego systemu działania w stanach nagłego zagrożenia zdrowia i życia, czyli systemu medycyny ratunkowej. Celem niniejszej pracy było prześledzenie procesu tworzenia tego systemu w województwie wielkopolskim w latach 1999–2005 oraz opisanie jego stanu na koniec 2005 r. Metodyka badań obejmowała analizę dotychczas niepublikowanych dokumentów i tekstów źródłowych. Badania dowiodły, iż w latach 1999–2005 w Wielkopolsce budowano system medycyny ratunkowej, wyprzedzając tworzenie jego podstaw legislacyjnych. W końcu 2005 r. funkcjonowały na tym obszarze 24 szpitalne oddziały ratunkowe, 100 zespołów ratownictwa medycznego i 12 centrów powiadamiania ratunkowego. Rozważając sposób funkcjonowania tych jednostek, nie można mówić o spójnym systemie, a jedynie o jego elementach działających w Wielkopolsce. Przewaga podziału powiatowego nad podziałem na rejony operacyjne oddziałów ratunkowych powoduje, że w wielu powiatach system funkcjonuje fragmentarycznie. Na podstawie wniosków wynikających z niniejszej pracy postawiono postulat kategoryzacji oddziałów ratunkowych, a tym samym zwiększenia dostępności oddziałów szczebla podstawowego dla społeczeństwa.