Pierwotny zespół Sjögrena (PZS) jest przewlekłą, zapalną chorobą autoimmunologiczną, której cechą charakterystyczną są nacieki z limfocytów i plazmocytów w gruczołach egzokrynnych. Typowymi objawami klinicznymi PZS są suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz tzw. suche oko. W przebiegu choroby może dochodzić do zajęcia narządów wewnętrznych. Dolegliwości ze strony narządu ruchu należą do najczęstszych pozagruczołowych objawów PZS i mogą wyprzedzać o wiele lat pojawienie się zespołu suchości. Większość chorych z PZS zgłasza ból stawów i mięśni, któremu nie towarzyszą objawy zapalenia. U części chorych rozwija się zapalenie stawów, którego obraz kliniczny naśladuje reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), dolegliwości często dotyczą stawów rąk i stóp, zmiany są symetryczne i towarzyszy im sztywność poranna. We wczesnym okresie choroby diagnostyka różnicowa PZS i RZS może być utrudniona ze względu na to, że u części chorych z PZS występuje w surowicy czynnik reumatoidalny, a nawet przeciwciała aCCP. W pracy opisano przebieg schorzenia u 4 chorych, u których kilka lat przed postawieniem ostatecznego rozpoznania PZS rozpoznawano RZS. Przedyskutowano przyczyny trudności diagnostycznych i opóźnień w rozpoznaniu PZS.