Wstęp: O przystosowaniu się do choroby decyduje wiele czynników, wśród których wymienia się indywidualne właściwości człowieka związane z jego osobowością. Jedną z nich, dotychczas nieuwzględnianą w polskich badaniach, jest prężność, utożsamiana z odpornością psychiczną czy zaradnością życiową. Dlatego też za cel badań przyjęto ustalenie, jaką rolę odgrywa prężność w procesie przystosowania się do choroby nowotworowej, które wyraża się poprzez akceptację choroby i stosowanie adaptacyjnych strategii radzenia sobie z nią.

Materiał i metody: W badaniach uczestniczyło 60 kobiet chorych na raka piersi, które przeszły zabieg chirurgiczny resekcji piersi. Średnia wieku wynosiła 56,33 roku (odchylenie standardowe 11,16). Wykorzystano trzy techniki badawcze: Skalę pomiaru prężności, Skalę akceptacji choroby oraz Skalę przystosowania się do choroby nowotworowej.

Wyniki: Uzyskane wyniki wskazały na dobre przystosowanie się badanych kobiet do choroby nowotworowej. Świadczy o tym dość wysoki (choć mieszczący się w granicach przeciętnych) wskaźnik akceptacji choroby, wyraźnie większa skłonność do stosowania strategii adaptacyjnych, takich jak duch walki i pozytywne przewartościowanie, a mniejsza do stosowania strategii dezadaptacyjnych, takich jak zaabsorbowanie lękowe oraz bezradność/beznadziejność. Prężność psychiczna okazała się istotnym czynnikiem sprzyjającym przystosowaniu się do choroby. Szczególną rolę w tym procesie odgrywa czynnik 3. prężności, tj. kompetencje do radzenia sobie i tolerancja negatywnych emocji.

Wnioski: Prężność jest czynnikiem istotnie związanym z przystosowaniem się do choroby, co może mieć duże znaczenie dla praktyki klinicznej, w tym rehabilitacji psychologicznej pacjentów onkologicznych. Należy ją więc kształtować i rozwijać nie tylko z powodu aktualnego stanu zdrowia, lecz także po to, by lepiej sobie radzić z negatywnymi wydarzeniami życiowymi, które mogą się pojawić w przyszłości.