Cel pracy: Określenie, czy obrażenia stwierdzane na głowie ofiary powstały od uderzenia zadanego przez drugą osobę, czy też od upadku połączonego z uderzeniem o podłoże.

Materiał i metody: Analiza archiwum fotografii wykonywanych rutynowo w Zakładzie Medycyny Sądowej w Krakowie dla dokumentacji badań pośmiertnych zwłok z lat 2004–2012.

Wyniki: Porównanie analizowanych obrazów wyraźnie wskazuje, że istnieją obszary twarzy dużo bardziej narażone na kontakt z podłożem i powstanie obrażeń, jak również miejsca wyraźnie chronione przy upadku na płaską powierzchnię.

Wnioski: Przy upadku na twarde, płaskie podłoże obrażenia lokalizują się przede wszystkim na kostnych łukach brwiowych, grzbiecie i wierzchołku nosa, okolicy jarzmowej, przedniej powierzchni podbródka. Wyraźnie chronione są powieki, brwi, przyśrodkowe i górne części policzków, wargi, dolna część podbródka.