U kobiet w okresie pomenopauzalnym istotnie zwiększa się liczba zdarzeń sercowo-naczyniowych, co w dużej mierze wiąże się z niedostateczną kontrolą czynników ryzyka wystąpienia chorób układu krążenia. Szczególnie duże znaczenie jako czynnik ryzyka ma nadciśnienie tętnicze, a jego prawidłowa kontrola odgrywa kluczową rolę w leczeniu. Objawy naczynioruchowe są jednym z uciążliwych objawów wypadowych okresu okołomenopauzalnego i pomenopauzalnego i dlatego przy doborze terapii przeciwnadciśnieniowej należy je uwzględnić, a także występującą wówczas wzmożoną stymulację współczulną. W leczeniu standardem powinny być inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę I, a w przypadku działań niepożądanych antagoniści receptora AT1. Korzystne jest również zastosowanie antagonisty aldosteronu – spironolaktonu. Przy objawach zespołu klimakterycznego nie zaleca się stosowania dihydropirydynowych antagonistów wapnia. Terapia hormonalna ma zastosowanie jedynie w leczeniu objawów wypadowych i zapobiega pogarszaniu się jakości życia. W terapii złożonej korzystne jest wdrożenie syntetycznego gestagenu – drospirenonu, który blokuje receptory dla aldosteronu. Nie stosuje się terapii hormonalnej w profilaktyce pierwotnej i wtórnej choroby wieńcowej. Ginekolodzy i specjaliści zajmujący się chorobami układu krążenia powinni wspólnie wypracować strategię identyfikacji i zwalczania czynników ryzyka wystąpienia chorób serca i naczyń.