W Polsce, podobnie jak w innych krajach, obserwuje się wzrost liczby osób niepełnosprawnych. Uważa się, że niepełnosprawność stanowi szczególny problem społeczny, a istotnym czynnikiem, który wyznacza jego rangę, jest liczebność tej populacji, oceniana na ok. 15 proc. ogółu ludności. Przyczyny dysfunkcji narządu ruchu są różne i złożone. Ograniczenie sprawności fizycznej powoduje częściową lub całkowitą niezdolność do pracy i wiele niekorzystnych skutków w życiu osób niepełnosprawnych.
Jednymi z nich są trudności społeczno-ekonomiczne, które czasami uniemożliwiają udział niepełnosprawnych w życiu społecznym. Żeby je zmniejszyć, należy w większym stopniu niż dotychczas wykorzystać wielostronne możliwości rehabilitacji. Jej kompleksowy proces powinien ułatwić i przyspieszyć powrót do społeczeństwa.
Ponieważ człowiek jest istotą społeczną, tzn. żyje razem z innymi ludźmi i pełni określone role w środowisku społecznym, niezbędna jest rehabilitacja społeczna. Jest ona częścią ogólnego procesu usprawniania, który ma na celu integrację osób niepełnosprawnych, włączenie i zaakceptowanie ich jako równoprawnych członków społeczeństwa, tak aby mogli korzystać ze wszystkich dóbr i cywilizacji danego społeczeństwa oraz przyczyniać się do ich tworzenia i pomnażania.