Teresiński w swoich publikacjach – zarówno tych starszych, pochodzących z 2013 r. [1, 2], jak i w będącej ich kontynuacją publikacji z 2019 r. [3] – wskazuje na „przyspieszenie” jako kryterium selektywnej weryfikacji następstw dystorsji kręgosłupa szyjnego. Jest to generalnie słuszne, jednakże w cytowanych pracach zabrakło mi dokładnego wskazania, o jakie „przyspieszenie” chodzi. W pracach z 2013 r. autor w ogóle nie wskazał, co to za „przyspieszenie”, natomiast w ostatniej publikacji podał, że chodzi o „przyspieszenie środka ciężkości pojazdu, w którym podróżowała ofiara”, co jednak również nie jest wystarczające. Pewne informacje na ten temat znajdują się w napisanym z perspektywy inżyniera i komplementarnym do pracy Teresińskiego [3] artykule Kędzierskiego [4] opublikowanym w tym samym numerze Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, ale w natłoku przedstawionych tam informacji zagadnienie to nie jest jednak wystarczająco zaakcentowane.