Ustalenie przyczyny stanu gorączkowego stanowi niejednokrotnie trudny i złożony interdyscyplinarny problem diagnostyczny. Właściwe zaplanowanie algorytmu postępowania z chorym gorączkującym jest podstawą szybkiego postawienia właściwego rozpoznania i ewentualnego wdrożenia skutecznego leczenia. U pacjentów gorączkujących z równoczesnym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych w algorytmie postępowania należy uwzględnić wykonanie badań serologicznych w kierunku możliwych wirusowych zapaleń wątroby. Zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia i obecność we krwi obwodowej atypowych leukocytów, współistniejące ze stanem gorączkowym, stanowią wskazanie do wykonania punkcji diagnostycznej szpiku kostnego. Infekcje wirusem cytomegalii u pacjentów immunokompetentnych mają zwykle charakter samoograniczający. Jednak w przypadku ostrych zakażeń o ciężkim przebiegu z wysoką gorączką i zajęciem kilku narządów należy rozważyć zastosowanie leków przeciwwirusowych. W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku 46-letniej chorej ze stanem gorączkowym, zapaleniem wątroby i głęboką małopłytkowością w przebiegu zakażenia wirusem cytomegalii.