Postępowanie w przetrwałym i utrwalonym migotaniu przedsionków opiera się na wyborze właściwej strategii – kontroli częstości pracy serca lub kontroli rytmu serca, co podyktowane jest występowaniem objawów kliniczych. Istotną kwestią jest wdrożenie leczenia przeciwkrzepliwego. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci kwalifikowani do procedur przywrócenia rytmu zatokowego. Wzrasta znaczenie niefarmakologicznych metod terapii migotania przedsionków.