Celem stratyfikacji ryzyka jest identyfikacja chorych obarczonych wysokim ryzykiem, tak aby w tej grupie można było wdrożyć agresywne metody postępowania. Ryzyko wystąpienia niekorzystnych zdarzeń u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową może różnić się nawet 10-krotnie pomiędzy poszczególnymi osobami. Jako wysokie przyjmuje się ryzyko zgonu przekraczające w obserwacji rocznej 2%. Stratyfikacja ryzyka powinna opierać się na 4 podstawowych punktach: ocenie klinicznej, testach obciążeniowych, ocenie funkcji lewej komory oraz ocenie stopnia zaawansowania zmian w tętnicach wieńcowych. Nie wszyscy pacjenci wymagają jednak oceny wg wszystkich 4 punktów, a intensywność oraz czasami kolejność wykonywania tych badań w celu oceny rokowania zależy m.in. od wyjściowego prawdopodobieństwa choroby wieńcowej i stanu chorego. Natomiast w prewencji pierwotnej najpowszechniejszą stosowaną skalą oceny ryzyka jest karta SCORE.