Trądzik pospolity (Acne vulgaris) to choroba
powszechnie bagatelizowana i uważana
za przejściowe schorzenie okresu dorastania.
Tymczasem dotyczy ona wszystkich grup wiekowych, począwszy od okresu noworodkowego po wiek
dorosły. U większości pacjentów występuje łagodna postać choroby, jednak u ok. 15 proc. chorych trądzik ma ciężki przebieg i ustępuje pozostawiając szpecące blizny. Stopień emocjonalnego zaangażowania
się pacjenta w swą chorobę waha się od niewielkiego zażenowania po znaczne obniżenie samooceny
i unikanie relacji towarzyskich. Bardzo istotne jest wczesne rozpoczęcie intensywnego leczenia trądziku, dostosowane do jego postaci i stopnia nasilenia.
Pozwoli to skrócić czas trwania choroby i uniknąć
wielu powikłań i związanych z nimi kosztów.






Patofizjologia trądziku, w porównaniu z wieloma innymi schorzeniami, jest dobrze poznana [1]. Nadczynność gruczołów łojowych i rogowacenie ujść mieszków włosowych koreluje ze zwiększoną aktywnością androgenów, szczególnie dihydrotestosteronu. Skłonność ta uwarunkowana jest genetycznie, a sposób dziedziczenia autosomalny dominujący. Dodatkowo dochodzi do kolonizacji gruczołów łojowych przez bakterie beztlenowe (Propionibacterium acnes) i rozwoju stanu zapalnego wokół gruczołów [2].


Typy wykwitów trądzikowych:

1) zmiany niezapalne:
a) mikrozaskórniki,
b) zaskórniki otwarte,
c) zaskórniki zamknięte,

2) zmiany zapalne:
a) grudki,
b) krosty,
c) guzy,
d) cysty,
e) torbiele ropne.

Trądzik występuje w trzech głównych postaciach: zaskórnikowej, grudkowo-krostkowej i ropowiczej. Każda z tych postaci może prezentować łagodne, umiarkowane bądź ciężkie nasilenie zmian [3]. W zależności od stopnia ciężkości trądziku należy przyjąć określony plan leczenia. Postacie łagodne wymagają jedynie leczenia miejscowego, natomiast umiarkowane i ciężkie – terapii skojarzonej: ogólnej i miejscowej [4,5,6].



Leczenie miejscowe
trądziku


Do tej pory nie opracowano leku, który hamowałby jednocześnie wszystkie 4 mechanizmy patogenetyczne zaangażowane w indukowanie trądziku: nadmierną keratynizację, nadprodukcję łoju, namnażanie bakterii oraz stan zapalny [7, 8]. Dlatego też chorobę należy...


Pełna treść artykułu