Jako pierwszy zasady prowadzenia wentylacji podał Andreas Wesele Versalius w 1543 r. – w pracy
De Humani Corporis Fabrica napisał: w tchawicy musi być wykonany otwór, przez który należy włożyć trzcinę lub rurkę, następnie dmuchaj w nią, tak aby płuca mogły się ponownie podnieść i wypełnić powietrzem. Kiedy
to zostanie spełnione i zadbasz o to, żeby płuca napełniały się cyklicznie, akcja serca i tętno nie zatrzyma się…
Wentylacja mechaniczna została zainicjowana w 1876 r. przez Woilleza, który zbudował żelazne płuco,
a kilkanaście lat później, w 1889 r. A. Graham Bell stworzył prototyp żelaznego płuca przeznaczonego dla noworodków. W latach 20. XX w. Philip Drinker rozpowszechnił żelazne płuco, a także wprowadził wentylację ciśnieniem ujemnym. Przez 122 godz. utrzymywał przy życiu 8-letnią dziewczynkę z ciężką postacią poliomyelitis.
Kolejne epidemie poliomyelitis w latach 1930, 1940, 1950 oraz II wojna światowa przyczyniły się
do rozwoju wentylacji mechanicznej. W latach 50. XX w. nastąpił dynamiczny rozwój wentylacji ciśnieniami dodatnimi.