Wolne rodniki tlenowe odgrywają ważną rolę w patogenezie szeregu chorób oczu, przede wszystkim zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age-related macular degeneration – AMD), które zajmuje centralną część siatkówki. Zwyrodnienie plamki związane z wiekiem przyjmuje dwie postacie kliniczne: suchą i wysiękową. Pomimo że postać wysiękowa dotyczy zaledwie 15% wszystkich zachorowań, to w 90% stanowi przyczynę nagłej utraty centralnego widzenia w przebiegu tego schorzenia. Uważa się, że antyoksydanty, szczególnie witaminy E, C, karotenoidy, cynk i wielonienasycone kwasy tłuszczowe, mogą zapobiegać rozwojowi i progresji AMD do postaci wysiękowej. Luteina i zeaksantyna to dwa najważniejsze karotenoidy plamki. Pełnią one funkcje ochronne w stosunku do promieniowania krótkofalowego i ograniczają stres oksydacyjny. Luteina wykazuje największą koncentrację na obwodzie dołka stanowiącego centrum plamki, natomiast zeaksantyna skupia się w jego środku. Izomerem zeaksantyny jest mezo-zeaksantyna. Wyniki badań klinicznych dowodzą, że dzienne spożycie 6–14 mg luteiny wystarcza do zwiększenia jej koncentracji w siatkówce.
Od wielu lat w leczeniu wysiękowej postaci AMD stosowano radioterapię, fotokoagulację neowaskularnej błony podsiatkówkowej laserem argonowym, próbowano translokacji plamki. W ostatnich latach nadszedł czas na leczenie farmakologiczne, takie jak terapia fotodynamiczna z Visudyne czy podawanie doszklistkowe inhibitorów naczyniowo-śródbłonkowych czynników wzrostu z grupy VEGF-A. Bazując na wiedzy, że VEGF-A są odpowiedzialne za powstawanie i progresję neowaskularyzacji naczyniówkowej (choroidal neovascularization – CNV), oraz na sukcesie terapii anty-VEGF w leczeniu nowotworów, podawanie doszklistkowe pegaptanibu sodu czy ranibizumabu stało się codziennością w leczeniu wysiękowego AMD. Iniekcje doszklistkowe ranibizumabu są rekomendowane w terapii wysiękowego AMD przez FDA i EMEA, ponieważ jest to jedyny lek doszklistkowy dający większej grupie pacjentów szansę na utrzymanie i poprawę widzenia.